Boek
Nederlands

Finse meisjes

Kira Wuck (auteur)
+1
Finse meisjes
×
Finse meisjes Finse meisjes

Finse meisjes

Midzomernacht

Het is vreemd dat ons lichaam zin blijft houden
na een winterslaap strekken we onze ruggen
eten elkaars placenta op en
worden voor het eerst dronken
hier hebben we de hele winter op gewacht
er zijn mensen die ik als familie beschouw
omdat we op elkaar zijn gaan lijken

Kira Wuck (1978) is half Fins, half Indonesisch en groeide op i
Titel
Finse meisjes
Auteur
Kira Wuck
Taal
Nederlands
Editie
3
Uitgever
Amsterdam: Podium, 2012
51 p.
ISBN
9789057595455 (paperback)

Besprekingen

Op het voorplat van deze bundel staat een als vrouwelijk identificeerbare figuur voor een groene wand met een deur. Haar gezicht zit verborgen onder een pluchen, zwart-witte konijnenkop met grote, roze oren. In haar armen houdt ze een echt konijn met een even zwarte en witte vacht als die van haar konijnenkop. In de bundel staat een gedicht met de verzen: ‘Wat is het ergste wat je gedaan hebt, vroeg hij / een konijn vergeten uit de zon te halen / ik wist niet meer of het expres gebeurde / wel dat de kamer naar verkoolde worst ging ruiken // Ik legde mijn melktanden onder een kussen / maar kreeg er nooit een knaagdier voor terug’. Wat in deze gebalde verzen op magistrale wijze samengebracht wordt aan kinderverdriet is ontluisterend: schuldbesef, onzekerheid, twijfel, het kinderlijk geloof in magie (dat nog vaak terugkeert in andere gedichten in deze bundel) om de wereld naar de eigen hand te zetten, het doordringen van het besef dat dat niet altijd werkt en daarmee ook de groeiende bew…Lees verder
Hoewel 'Finse meisjes' een debuut is, laat deze bundel van Kira Wuck (1978; deels Fins en deels Indonesisch, maar opgegroeid in Nederland) al onmiskenbaar een eigen geluid horen. Haar gedichten zijn eenvoudige en ook prettig leesbare verhaaltjes die zich kenmerken door een licht absurdistische toon. Daar zullen haar ervaringen als slammer (ze won o.a. het NK Poetryslam) niet vreemd aan zijn. Eerder dan door een pakkende beeldspraak, treffen ze vooralsnog door tal van originele beschrijvingen, bijvoorbeeld: 'Als er een plek is waar je van de wereld kunt af stappen dan is dat hier' en 'De meeste dingen breken ontzettend langzaam'. Inhoudelijk zijn Wucks uitgangspunten: relaties tussen mensen onderling en die tussen mens en omgeving, het zoeken naar betekenis en zin in zelfs de ogenschijnlijk gewoonste voorvallen en, evenmin vreemd gezien haar achtergrond, in elkaar schuivende elementen van verschillende culturen, vooral de Finse. De stijl is opmerkelijk consistent. Er is, nu ook in boek…Lees verder

Buiten is de wereld opgeruimder

In mijn buurt zag ik ergens op een deur een sticker geplakt met de tekst 'Geen reclame s.v.p. Wij hebben alles al'. Een vriendelijk verzoek, vond ik. Sympathieker dan het feloranje 'nee/nee' dat de folderbezorger op veel andere brievenbussen in zijn gezicht geslingerd krijgt. Al willen beide stickers natuurlijk hetzelfde: minder folders van supermarkten, drogisterijen, modeketens, bouwmarkten op de deurmat.

Dat zijn er per week een stuk of 35, naar het schijnt. En daarvan gaat een groot deel hoppakee meteen de oudpapierbak in. Of erger, de vuilnisbak. Een enorme papierverspilling dus.

Maar, zo zat ik te denken toen ik dit gedicht van Kira Wuck weer eens las: zijn reclamefolders wel alleen maar slecht en milieuvervuilend? Hebben ze, behalve mensen tot koopjes verleiden, misschien nog een heel andere functie? Zou al dat reclamedrukwerk dat ongevraagd door de brievenbus komt voor sommigen niet ook een vorm van contact zijn?

Kijk nou deze man, je ziet hem voor je, op dat ongetwijfeld wat verslonsde bed, tussen de folders. Lege colablikjes, verpakkingen van magnetronmaaltijden en andere rondslingerende troep, denk je er eenvoudig bij. Een soort treurigheid die haar hoogtepunt vindt in de - overigens ook bijzonder geestige - zin 'vanbinnen zien we er allemaal uit als gehakt'.

Hij spelt ze waarschijnlijk, de reclames van de sl…Lees verder